ヘクスセン69

- แรกเกิด -

“ตัวเล็กจังเลยนะ .. ผมสีน้ำตาลเหมือนแม่ด้วย”

“เด็กผู้หญิงเหรอ เราจะตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะพ่อ ..”

“ฮิเมะ ดีมั้ย ? เจ้าหญิงที่ใครๆต่างก็มอบความรักให้”

“หวังว่าเค้าจะโตมาน่ารักสมชื่อนะคะคุณ ..”

 

 

- 8 ขวบ -

“คุณคะ .. นี่คือคนรักใหม่ของฉันค่ะ”

“อ … อะไรกัน นี่มันอะไร !?”

“ฉันไม่ยอมให้ตัวเองกับลูกต้องจมปลักอยู่กับความยากจนของคุณหรอก!!”

“ก .. ก็เราสัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ ต่อให้ยากดีมีจนยังไง ..”

“คุณไอคาวะครับ .. ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วนะครับ การจะดูแลใครมันไม่ใช่ต้องการแค่ความรักหรอก”

“ใช่ค่ะ!! คุณเล่นถังแตกแบบนี้ ฉันกับลูกก็ไม่มีทางเลือกอื่น !”

“เดี๋ยวสิ !!”

แขนของเด็กสาวตัวเล็ก ถูกชายหนุ่มชุดสูทดึงไป ผู้เป็นแม่หยิบกระเป๋าเดินทางเดินตามเขาไปแม้ผู้เป็นพ่อพยายามจะรั้งไว้เท่าใด มันก็ไม่มีประโยชน์สำหรับคนที่ไม่เหลือใจให้แล้ว

 

“ฮิเมะจัง .. นี่ฮารุจัง น้องชายของฮิเมะนะ” แม่ของฮิเมะแนะนำลูกชายของชายชุดสูททันที่ที่ถึงบ้านใหม่

“ฮารุจัง ?” ฮิเมะมองหน้าเด็กชายตัวเล็กที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ เขารีบลุกวิ่งมาหาเลยล่ะ

“รักกันมากๆล่ะ ต่อไปนี้เราต้องอยู่บ้านเดียวกันแล้วนะ” ผู้ชายคนนั้นบอกฮิเมะ

ฮิเมะมองหน้าเด็กคนนั้น เด็กคนนั้นมองหน้าฮิเมะแล้วยิ้ม

“...อืม ฮิเมะจะรักฮารุจัง”

เด็กคนนั้นยิ้มกว้างขึ้นอีก

 

- 12 ปี -

ยามวิกาล ฮิเมะงัวเงียลุกขึ้นมาเพื่อที่จะเข้าห้องน้ำ .. พอเสร็จธุระ กลับเห็นว่าไฟข้างล่างยังเปิดอยู่

ด้วยความสงสัย ฮิเมะจึงย่องลงมาข้างล่าง .. มีเสียงคุยมาจากห้องนั่งเล่น เธอตัดสินใจแอบฟังที่ข้างๆตู้ปลา

“หา!? อะไรนะ หนีไปแล้วเหรอ ?” เสียงของพ่อดังขึ้นมา พอจะทำให้ฮิเมะจับใจความได้

“.. เก็บของหนีไปตั้งแต่กลางวันแล้ว” เสียงของฮารุตอบกลับไป

“บ้าน่า … แล้วฉันจะทำไงดีเนี่ย”

“ปะป๊าฮะ ใจเย็นๆ ฮารุไม่เป็นไรฮะ เพราะเมื่อก่อนมีแต่ปะป๊าก็ไม่เป็นไร .. แต่พี่ฮิเมะ...”

“ยังไงก็ต้องเก็บเรื่องนี้ไม่ให้ฮิเมะรู้นะฮารุ”

ได้ยินประโยคนี้ ฮิเมะถึงกับหน้าร้อนผ่าวไปด้วยความโกรธ มือเล็กๆกำแน่น ตัดสินใจบุกเข้าไปในห้อง

“คุณทำอะไรหม่าม๊า!!”

ทั้ง 2 คนมองหน้าฮิเมะด้วยสีหน้าตกใจมาก .. ไม่คิดว่าฮิเมะจะมาได้ยินถูกจังหวะพอดี

ฮิเมะปรี่เข้าไปทุบตีพ่อของฮารุทันที แม้ร่างเล็กๆของฮิเมะไม่สามารถสร้างความเจ็บปวดอะไรได้ แต่เขาก็รับรู้ความรู้สึกของฮิเมะที่พยายามสื่อออกมา

“ฮ .. ฮิเมะปะป๊าไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นนะ!!”

“คุณไม่ใช่ปะป๊าซะหน่อย มีแต่ทำงานๆ แถมไม่เคยดูแลฮิเมะกับหม่าม๊าเลย !!”

“ไม่ใช่นะพี่ฮิเมะ ใจเย็นๆ ดูนี่ซะก่อน !!” ฮารุลุกไปหยิบภาพแผ่นหนึ่งที่อยู่บนโต๊ะให้ฮิเมะดู

ภาพถ่ายแผ่นนั้นเป็นรูปถ่ายของแม่ของฮิเมะกำลังจูบกับผู้ชายคนหนึ่ง?

“ … ” ฮิเมะยืนตัวสั่น ฮารุเข้าไปสวมกอดฮิเมะแน่น

“คงเป็นเพราะฉัน ไม่มีเวลาให้เธอ .. ขอโทษนะฮิเมะ” พ่อของฮารุกุมขมับ พยายามปิดบังหยดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา

“ไม่เป็นไรนะพี่ฮิเมะ ฮารุจะพยายามรักพี่ฮิเมะให้มากแทนส่วนของหม่าม๊าเอง”

 

หัวใจของฮิเมะปิดลงนับตั้งแต่เหตุการณ์นั้น

 

สิ่งที่ฮิเมะสรุปได้คือ แม่ไม่รักเธอ พ่อของฮารุไม่รักเธอและแม่ และฮารุรักเธอ

 

 

- 12 ปีครึ่ง -

“ฮิเมะจัง .. จะไม่ลงไปข้างล่างหน่อยเหรอ”

ฮารุที่ขึ้นมานั่งเล่นบนห้องของฮิเมะถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“ก็มีแต่ฮารุจังที่รักฮิเมะ แล้วฮารุจังก็อยู่นี่แล้ว ฮิเมะไม่ลงไปหรอก” ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ ขณะกำลังเล่นคอมอยู่

“แต่ปะป๊าพาหม่าม๊าคนใหม่มาอยู่ด้วยแล้วนะ .. ไม่ลงไปทำความรู้จักหน่อยเหรอ ?”

.. ภรรยาใหม่ของพ่อของฮารุ คือเลขาที่ทำงานให้เขานั่นเอง เพื่อตัดปัญหาไม่มีเวลาให้ และไม่ให้ฮารุและฮิเมะถูกล้อว่าไม่มีแม่

ฮิเมะอึ้งไปสักพัก ก่อนถอนหายใจ

 

“งั้นก็แปลว่า พ่อของฮารุจังไม่ได้รักหม่าม๊าของฮิเมะจริงๆ ... ฮิเมะไม่สนใจหรอก ...”

 

- 13 ปี -

สักพักหนึ่งแล้ว ที่ฮิเมะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่แคร์เรื่องครอบครัวอีก ขอให้มีเงินให้ใช้ มีอาหารให้กินก็พอ

ซึ่งทางพ่อของฮารุและแม่ใหม่ก็แทบจะให้ทุกอย่างที่ฮิเมะร้องขอ และพยายามให้ความรักเต็มที่ แต่ฮิเมะไม่ได้ตอบรับในจุดนั้นเลยสักนิด

เที่ยงวัน หนุ่มๆจับกลุ่มกันเล่นเกมพระราชาอยู่หลังห้อง ในขณะที่ฮิเมะนั่งทำการบ้านของวันนี้ที่สั่งเมื่อเช้าอยู่

“รอบนี้รอบสุดท้ายแล้วนะเฮ้ย”

“โอเค”

“ข้าได้เป็นพระราชาาา เอาหูมานี่ๆ”

เขาคนนั้นได้กอดรวบเพื่อนชายเข้ามา

“พระราชาเป็นกังวลเล็กน้อย เมื่อเจ้าหญิงทำสีหน้าไม่สบายใจมาหลายวัน .. ดังนั้น เบอร์ 1 จงไปเก็บภาพรอยยิ้มเจ้าหญิงมาให้ข้า”

“เจ้าหญิงอะไรแกวะ?”

“ฮิเมะไง ไอคาวะ ฮิเมะ .. นั่งอยู่ตรงนั้นไง”

 

“จ .. จะบ้าเหรอ ถ้าโดนด่าขึ้นมาทำไง”

“รอบสุดท้าย ต้องให้ถึงใจหน่อย ใครเบอร์ 1 ? เอากล้องไปซะ”

“เอ่อ .. ผม” ชิราคาวะ คาสึกิ ชูไม้เบอร์ 1 ขึ้น ก่อนถูกพระราชายัดเยียดกล้องดิจิตอลให้

ในใจก็คิดว่าไม่น่าหลวมตัวเล่นด้วยเลย .. แต่ก็อย่างที่เขาพูด ฮิเมะหน้าตาดูไม่สบายใจมาพักใหญ่ๆแล้ว

'เอาเถอะ .. เพื่อนร่วมห้องจะได้สบายใจขึ้นด้วย' คิดได้ดังนั้นเขาก็รับกล้องมา แล้วเดินไปหาเธออย่างระมัดระวัง

“อ .. ไอคาวะซัง”

ฮิเมะเบนสายตาจากสมุดหันไปมองแล้วยิ้มเจือนๆ “เรียกฮิเมะก็ได้ค่ะ”

“เอ่อ .. ฮิเมะซัง” คาสึกิดึงเก้าอี้ของโต๊ะข้างๆมานั่งกับฮิเมะ เธอทำหน้าสงสัยนิดหน่อย

“คะ?”

 

“สักพักนึงมานี้ เป็นอะไรรึเปล่า เห็นทำหน้าตาเหมือนไม่สบายใจ”

 

ไม่มีใครกล้าถามฮิเมะตรงๆมาก่อน ฮิเมะตกใจนิดหน่อย แต่ก็แอบดีใจที่มีใครสนใจเธอ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ .. เรื่องที่บ้าน”

“จะไม่มีอะไรได้ไงล่ะ เรื่องที่บ้านนี่เรื่องใหญ่เลยนะ .. เล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ย เผื่อจะทำให้รู้สึกดีขึ้น ?” คาสึกิพยายามนึกคำพูดดีๆ แต่หลังจากที่พูดไปกลับคิดว่ายุ่งไปรึเปล่า

“...” ฮิเมะมองหน้าคาสึกิ หัวใจเต้นแรงนิดหน่อย .. รู้ได้ยังไงนะ ? //มันเดาง่ายนะอีหนู -_-

“ก็ .. ฮิเมะรู้สึกว่าที่บ้านไม่ได้รักฮิเมะเลย” คำตอบทำให้คาสึกิรู้สึกช็อคนิดหน่อย

“ฮิเมะเป็นคนนอก เพราะเขาไม่ใช่คนสร้างฮิเมะมาสักหน่อย … เขาเลยไม่รักฮิเมะเลย”

“ตอนนั้นหม่าม๊าบอกว่าปะป๊าไม่รักฮิเมะแล้วพาฮิเมะมาอยู่กับคนคนนี้ แล้วทีนี้หม่าม๊าก็มาหนีฮิเมะไปอีก”

“แต่หลังจากหม่าม๊าหนีไป คนคนนี้ก็แต่งงานใหม่พาผู้หญิงคนใหม่เข้ามา ก็หมายความว่าตอนนั้นเขาไม่ได้รักหม่าม๊าจริงๆ”

“... พวกเขาไม่มีทางเหลือความรักให้ฮิเมะหรอก”

คาสึกิไม่รู้จะพูดยังไง ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องใหญ่ขนาดนี้ .. แต่ดูจากสีหน้าของฮิเมะแล้ว เธอไม่ได้โกหกแน่นอน

“เอ่อ .. ฮิเมะก็ลองหาความรักจากที่ใหม่ๆดูสิ จะเพื่อนก็ได้ จะแฟนก็ได้ แต่ละคนก็มีความรักให้ฮิเมะในแบบที่ต่างออกไปนะ”

“ … แบบที่ต่างออกไป ? ”

“ใช่ อย่างชิโนดะซังก็มีความรักให้ฮิเมะซังในแบบของชิโนดะซัง(ชี้) ผมก็มีความรักให้ฮิเมะในแบบของผม ความรักมีอยู่ทุกที่นั่นแหละ”

หัวใจของฮิเมะเต้นรัว เงยหน้ามองคาสึกิจริงๆจังๆ ..

“มีอยู่ .. ทุกที่เลยเหรอ ?”

“อื้ม” คาสึกิพยักหย้าพร้อมยิ้มรับ

ฮิเมะค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาช้าๆ คาสึกิใช้จังหวะนั้นหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายทันที

“ หืม? “ ฮิเมะยังยิ้มอยู่ แต่ก็งงกับที่คาสึกิเอากล้องมาถ่าย

“ก...ก็ รอยยิ้มแรกของฮิเมะในโลกใบใหม่ไง ยินดีต้อนรับนะ” พยายามกลบเกลื่อน แต่ดูจากรอยยิ้มที่เธอยิ้มออกมา น่าจะสบายใจบ้างแล้ว

“ขอบคุณนะ ชิราคาวะคุง ถ้าไม่...”

“ข .. ขอตัวนะ”

 

คาสึกิผุดลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นแทบจะในทันที ก่อนจะตรงรี่ไปที่หลังห้อง แล้วยื่นกล้องให้พระราชา

“วันหลัง ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ .. ”คาสึกิหันไปมองฮิเมะอีกทีว่าไม่ได้มองตามเขาแล้ว ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก

“ส.. ส...สุดยอด .. ทำได้ไงเนี่ย !”

 

 

 

 

หัวใจของฮิเมะยังเต้นแรงไม่หาย คำพูดของคาสึกิคุงวนเวียนอยู่ในหัว

'ฮิเมะตัดสินใจแล้วล่ะ …

คนๆนี้คือคนที่สร้างโลกใบใหม่ให้ฮิเมะ โลกแห่งความรักของฮิเมะ

สิ่งที่ฮิเมะจะทำ คือ จะรักเขาที่สุดไม่ว่าจะยังไงก็ตาม …

จะยิ้มต่อไป แม้ว่าจะเจ็บปวดหัวใจ ..

ชีวิตนี้ คือ ชีวิตใหม่ที่เขามอบให้ฮิเมะ ต่อให้เขาขอ ฮิเมะก็จะยกให้

 

 

… แต่ก่อนอื่น ฮิเมะต้องรู้จักเขาให้มากกว่านิ้สินะ ชิราคาวะ คาสึกิคุง'